პოეტი გაგა გოგსაძე:
ასეთი კონვენცია და ეს ლექსი ჩემი შემოქმედების ძველი, სტუდენტური ეტაპია, მაგრამ დღეს გამახსენდა. მასში ლიტერატურულად და განსაკუთრებულად ღირებული თითქმის არაფერია, გარდა უცვლელი საფრთხისა. ვიღაც,პოეზიისა და ლიტერატურის ნაკლებადმცოდნე იფიქრებს, რომ ლექსი დღევანდელობას ნაკლებად ეხმაურება. დიახ, დღეს ომის წლისთავია, იმ ომის, რომელიც რუსულმა, ასევე მტრულმა რეჟიმმა საკუთარ ქვეყანას და თავისუფლებისმოყვარულ ქართველებს გამოუცხადა.
* * *
მე ვხედავ ქალაქს, გრიგალური ცეკვით ნაშენებს,
სახლებს, ნაომარ კედლებში რომ უხმებათ სული.
ლურჯ განთიადებს ბედისწერა გადააშენებს,
მზე დიდი ძილით, სიზმარეულ ზღვაში ჩასული…
მთვარის სისხლს ისე გადაისხამს, სუსტი სხივებით,
რომ გათენება შორეთშიც კი გახდება მუქი.
ჩვენ, სიბნელის ყელს ძველებურად რომ ვემძივებით,
თითქოს სულებში სამუდამოდ ჩაგვიქრეს შუქი.
